Dzieci Wehrmachtu recenzja filmu

Pomorze, Śląsk i Kaszuby. Reszta Polski miała okazję coś na ten temat usłyszeć podczas kampanii prezydenckiej w 2005 roku, ale bardziej jako cios poniżej pasa, nad którym nikt zbytnio nie dyskutował, niż jako sprawa dotycząca setek tysięcy ludzi. Tak, jest to prawdziwa liczba, bowiem ilość osób, które przed drugą wojną światową mieszkały na terenie Polski, a w trakcie działań wojennych zostały uznane za Niemców i wcielone do Wermachtu, oceniana jest przez historyków na 225 tysięcy. Do dzisiaj ciężko jes znaleźć na tych terenach rodzinę, która nie miałaby w swojej historii jakiegoś przodka, który zwiedzał Europę w mundurze koloru feldgrau.

Czytaj dalej Dzieci Wehrmachtu recenzja filmu

Wytypowano najgorszego filmowego wampira

Aktor nie przejął się tym zbytnio, a całą sytuację skomentował następująco:  „Tak! Nareszcie zająłem gdzieś pierwsze miejsce! Bardzo dziękuję. Ponieważ mój bohater jest zwolennikiem ludzi i nie akceptuje swoich wampirzych skłonności, myślę, że tytuł najgorszego wampira jest dla mnie komplementem.” – napisał na Twitterze.

Na kolejnych miejscach znaleźli się Eddie Murphy jako brooklyński wampir w horrorze z 1995 roku „Wampir w Brooklynie”, Gerard Butler jako Dracula w filmie „Dracula 2000”.

Natomiast najlepszym filmowym wampirem jest Bela Lugosi we wcieleniu Draculi w klasyku z 1931 roku.

Klaudia Kwiatkowska

Alicja w Krainie Czarów recenzja filmu

Filmy Burtona są specyficze, można je umieścić na pograniczu fantastyki i horroru. Reżyser przez 25 lat pracy stworzył wiele kultowych obrazów, jak na przykład fenomenalnego „Edwarda Nożycorękiego” czy „Batmana”, który zachwyca swoim gotyckim klimatem zdjęć. Jedną z moich ulubionych pozycji kinowych jest „Charlie i fabryka czekolady”. Film ukazuje problem samotności i próbę nawiązania przyjaźni, opartej na zaufaniu.

Czytaj dalej Alicja w Krainie Czarów recenzja filmu

Czwarty Stopień zapowiedź filmu

Tytuł oryginalny: The Four Kind

Produkcja: USA
Premiera: 2.07.2010
Dystrybutor: Best Film
Reżyseria: Olatunde Osunsanmi
Scenariusz: Olatunde Osunsanmi, Terry Robbins
Muzyka: Atli Örvarsson
Zdjęcia: Lorenzo Senatore
Obsada: Milla Jovovich, Will Patton, Hakeem Hae-Kazim, Corey Johnson
Gatunek: Thriller, sci-fi

W roku 1972 została opracowana skala czterech stopni, odnosząca się do spotkań z kosmitami. Pierwszy stopień następuje, gdy zobaczymy UFO. Drugi, gdy zaczynamy zbierać dowody. Trzeci jest wtedy, gdy dochodzi do kontaktu z obcą istotą. Natomiast czwarty, a zarazem ostatni stopień, to porwanie przez kosmitów. W latach 60. w stanie Alaska, dochodzi do dziwnych i nigdy nie wyjaśnionych zaginięć. Sprawą zajmuje się psycholog dr Abigail Tyler (w tej roli Milla Jovovich), która pracuje z osobami o silnych zaburzeniach osobowości. Wszystkie relacje pacjentów są identyczne, wszyscy są przekonani, że zostali uprowadzeni przez kosmitów…

Światowa premiera filmu miała miejsce 24 października 2009 roku, natomiast w polskich kinach film zawita 2 lipca 2010 roku.

Klaudia Kwiatkowska

Sponsoruje na laptopy poleasingowe Kraków

Ewan McGregor zabójcą Don Kichota

Warto napomnieć, że początek prac nad „The Man Who Killed Don Quixote” sięga 2000 roku. Wówczas w rolę zabójcy miał wcielić się Johnny Depp, zaś postać legendarnego Don Kichota przypadła Jeanowi Rochefortowi – francuskiemu aktorowi, znanemu chociażby z produkcji „Zawsze chciałem być gangsterem” czy „Wakacje Jasia Fasoli”. Niestety, los rzucał kłody pod nogi ekipie realizującej obraz. Wpierw, powódź zniszczyła dekoracje, następnie odtwórca walczącego z wiatrakami doznał wypadku. Ponadto, doszły problemy finansowe i w efekcie Terry Gilliam nie posiadał funduszy, aby dokończyć prace na planie i porzucił projekt.

Czytaj dalej Ewan McGregor zabójcą Don Kichota

Filmowe wpadki…

1. Janosik -Prawdziwa Historia (2009)

Film w reżyserii Agnieszki Holland i Kasi Adamik był jednym z najbardziej wyczekiwanych filmów tego roku. Wspaniała obsada miała przyciągnąć ludzi do kin, a wątek o męstwie i miłości poruszyć twarde serca widzów. I wszystko by się zgadzało, gdyby nie fakt, że w filmie wystąpiły krowy, oznakowane przez Unię Europejską…

 

2. Gladiator (2000)

„Gladiator” Ridley’a Scotta był niewątpliwym hitem. Wspaniałe efekty wizualne- jak i dźwiękowe- docenili nie tylko widzowie, lecz również krytycy filmowi (między innymi dzięki rewelacyjnej grze Russela Crowe). Ale nawet bacznym oczom krytyków umknęła butla gazowa, umieszczona pod rydwanem… (laptopy poleasingowe kraków )


3.Troja (2004)

Nie ma chyba osoby, która nie widziałaby „Troi” (Wolfgang Petersen). Ta superprodukcja kosztowała około 185 milionów dolarów, a role Orlando Blooma oraz Brada Pitta przyciągnęły do kin tłumy. Film miał wzruszać widzów wielkim uczuciem, pomiędzy Parysem i Heleną, pokazywać tamtejsze cywilizacje oraz mistrzowskie sztuki walki. Ale czy ktoś spodziewał się, że w starożytnej Grecji zobaczymy samolot?

4. Piraci z Karaibów (2003)

„Piraci z Karaibów”, w reżyserii Gore′a Verbinsky′ego, to film, któremu niestety nie żałowano krytyki. Uważni widzowie wypatrzyli wiele niedociągnięć, np. liczne zmiany we fryzurze kapitana Sparrowa i ciągle zmieniającą się liczbą dredów na jego głowie. Ale i tak widzowie jednogłośnie stwierdzili, że Johny Depp powinien dostać nagrodę za najlepiej ubierającego się pirata.


5. Vinci (2004)

Polskie komedie zwykle na głowę biją swoich amerykańskich konkurentów. Film Vinci, w reżyserii Juliusza Machulskiego, miał być przezabawną komedią kryminalną. I był. Ale widzowie chyba nie są na tyle naiwni, żeby pomylić mikrofon z gałką od skrzyni biegów?

autorka: Karina Ziaja

Jesteśmy częścią StacjaKultura.pl

Wszystko za życie recenzja filmu

Wszystko za życie to przepiękna historia o potrzebie powrotu na łono natury w reżyserii Seana Penna. Film powstał w 2007 roku na podstawie powieści, o takim samym tytule, autorstwa Jona Krakauera. Opowieść zaczyna się w 1992 roku. Chris McCandless odbiera dyplom ukończenia Uniwersytetu Emory. Jest jednym z najlepszych uczniów, osiągnął niesamowite wyniki w nauce, ma piękną, kochającą go dziewczynę oraz bogatych, cieszących się z jego sukcesów, rodziców. Czego może więcej chcieć od życia? Wydawałoby się, że Chris wchodzi w dorosłość z najlepszej – niemalże, wygranej jak los na loterii, pozycji.

Nie jest to jednak idealna wizja przyszłości chłopaka. Zmęczony jest już ciągłym zaspokajaniem ambicji rodziców i nowobogackim życiem w zakłamaniu, którego jedynym celem jest osiągnięcie odpowiednio wysokiego statusu materialnego. Chris buntuje się. Wszystkie swoje oszczędności oddaje na cele charytatywne. Pakuje jeden plecak i nie zostawiając żadnej informacji rodzinie o swoich planach, bez grosza przy duszy wyrusza w podróż swojego życia.

 

Chłopak udaje się w samotną wyprawę przez całą Amerykę, której celem jest dotarcie na Alaskę. Przez cały film przewijają się krajobrazy rodem ze snu, a ludzie, których Chris spotyka na swojej drodze są nieprzyzwoicie mili, wydawałoby się, bardzo podkoloryzowani w swojej dobroduszności. Film jest dość infantylnym obrazem, który mamy w głowie wyobrażając sobie wielką samotną podróż w nieznane. Ile ja razy na nim płakałam! Chyba każdy z nas miewał myśli, aby właśnie tak, jak główny bohater rzucić wszystko, zapomnieć o całych doczesnych troskach i urwać się z dotychczasowego – dobrze znanego sobie – świata, robiąc krótką pauzę w życiu. Przeżyć niesamowitą przygodę, którą zapamięta się na zawsze i choć na chwilę zapomni o problemach i troskach szarej codzienności.

Nie wiem jakich użyć słów w ocenie „Wszystko za życie”. Jedyne co przychodzi mi na myśl to tak banalnie proste zdanie: Jest to najpiękniejszy film jaki kiedykolwiek widziałam.

 

Oczywiście, możecie zarzucać reżyserowi jak bardzo nieprawdziwy jest to obraz rzeczywistości. Przecież normalnie „kolesia” napadliby ze sto razy, nie spotkałby nikogo, kto gotów byłby mu pomóc, a już na pewno nie osiągnąłby zamierzonego targetu. I co z tego? Może właśnie żyjemy w błędnym przekonaniu o świecie? A jeżeli nawet dotychczasowy paradygmat jest słuszny, to oglądając ten film, naprawdę przestaje on mieć jakiekolwiek znaczenie. Osobiście mam ochotę zrobić to samo co Chris. Uciec od takich właśnie sceptyków. Po raz pierwszy naprawdę poczuć wolność i, nawet nie zobaczyć, a doświadczyć na własnej skórze, piękno świata.

 

Rozpływając się przy oglądaniu tego, niemal, cukierkowego filmu, muszę przyznać, że jak nigdy, oczekiwałam naprawdę szczęśliwego zakończenia. Niestety, wylałam kolejne wiadro łez.

 

Zbliżają się walentynki. Po co zabierać ukochaną/ego na kolejną, żałosną komedię romantyczną? Zaproponujcie Wszystko za życie w reżyserii Seana Penna. Wy się nie wynudzicie, a wasza druga połówka na pewno będzie pod dużym wrażeniem. Polecam jak żadnego innego „wyciskacza łez”.

Autorka: Katarzyna Przybyłowicz materiał jest własnością StacjaKultura.pl, a my jesteśmy jej częścią.

 

Tytuł oryginalny: Into the Wild

Reżyseria: Sean Penn

Scenariusz: Sean Penn

Produkcja: USA

Zdjęcia: Eric Gautier

Muzyka: Michael Brook

Obsada: Emile Hirsch, Vince Vaughn, Catherine Keener

Gatunek: Biograficzny, Dramat

Premiera: 4 kwietnia 2008 (Polska), 1 września 2007 (świat)

Czas trwania: 2 godz. 28 min.

Iron Man 2 recenzja filmu

Odkąd Marvel Studios wzięło pod swoje skrzydła prace nad filmami związanymi z komiksami wydawnictwa, widać w nich polot, ambicję i klasę. Pierwsza część przygód genialnego miliardera była dowodem na to, że nie tylko wyniosłe komiksy DC mogą posiadać rewelacyjny scenariusz, świetne postaci i coś, co wiąże je razem (oprócz loga Marvel), czyli niezwykłe „dopowiadanki” po napisach końcowych. Krótkie sceny, które po każdym seansie przybliżają nas do Marvel Universum, czyli filmów, które jeszcze przed nami: ”Thor”, „Nick Fury”, „First Avenger: Captain America” i „The Avengers”.

Czytaj dalej Iron Man 2 recenzja filmu

Sekretne Okno recenzja filmu

Niestety, tak jak zazwyczaj książki Stephena Kinga były ekranizowane już kilkadziesiąt razy, a znamy tylko kilka takich filmów, które w jakiś sposób dorównują pierwowzorom. „Sekretne Okno” można uznać za obraz nie do końca udany, ale mimo wszystko mający swoisty klimat…

Akcja rozgrywa się w tajemniczej scenerii. Dom w dużym lesie, na odludziu. Główny bohater, Mort Rainey, jest pisarzem. Nakrył swoją żonę na zdradzie i wyprowadził się z domu- żyje jakby poza rzeczywistością. Pewnego dnia do drzwi domu Morta puka pewien mężczyzna, który twierdzi, że jego opowiadanie zostało splagiatowane właśnie przez Rainey’ego. Jest to niedorzeczne, bo bohater wie, że od nikogo nie czerpał pisząc swoją powieść, ale musi potwierdzić owemu mężczyźnie, że mówi prawdę. Oznacza to, że musi odnaleźć stare wydanie pewnego czasopisma, w którym zostało zamieszczone to opowiadanie. Wtedy, w domu bohatera zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Fabuła więc jest klasyczna dla typowych dreszczowców. Laptopy poleasingowe.

Trzeba przyznać, że film ma swój klimat, ale to naprawdę niewiele. Po raz kolejny okazało się, że w ekranizacji powieści Kinga, nie zawiódł tylko sam pisarz. To trochę przykre, bo reżyser miał do dyspozycji świetnych aktorów, w tym Johnny′ego Deppa, który koniec końców nie pociągnął produkcji. Aktor z dosyć schematycznej postaci- bohatera nie do końca świeżego psychicznie, lekko zagubionego, który lubi napić się alkoholu, uczynił dosyć barwną postać. Depp jak zwykle pokazał trochę humoru, nadał swojej postaci aury tajemniczości i oryginalności.

Niestety, w filmie zawodzi akcja. Trudno mówić w nim o jakiejkolwiek grze reżysera z widzem, zwrotach wydarzeń, metafizyce czy niecodzienności. „Sekretne Okno” to po prostu zwykły- trochę nijaki- thriller. Nie trzyma w napięciu, nie robi dużego wrażenia. Czy to wina głównie scenariusza? Być może. To film o fantazji bez imaginacji. Pozbawiony analizy psychiki człowieka, nutki niezdrowego i niewytłumaczalnego zachowania bohatera, strachu, a nawet domysłów typu: jak ta cała historia się zakończy?. Oczywiście, w życiu Morta zaczynają dziać się rzeczy z pozoru niewytłumaczalne, ale całość, to nie to samo, co np. utrzymane w świetnej konwencji „Lśnienie” Kubricka. Nawet zakończenie, będące jednym wielkim zwrotem akcji, było moim zdaniem dość wymuszone, sprawdzone, a nawet przewidywalne.

Myślę, że „Sekretne okno” zatopi się w peletonie filmów średnich i jeszcze bardziej przeciętnych. Być może zapomnimy o tej produkcji. Bo nie warto zatrzymać jej w pamięci. Opowiadanie Kinga jest godne przeczytania, natomiast obraz Koeppa niekoniecznie warty obejrzenia.

Juliusz Żebrowski autorem tej recenzji.

Jesteśmy częścią StacjaKultura.pl a sponsoruje nas AMSO Rent Wynajem laptopów

Tytuł oryginalny: Secret Window
Produkcja: USA
Rok wydania: 2004
Dystrybutor: United International Pictures
Reżyseria: David Koepp
Scenariusz: David Koepp
Zdjęcia: Fred Murphy
Muzyka: Philip Glass
Obsada: Johnny Depp, John Torturro, Maria Bello
Gatunek: Thriller
Czas trwania: 95 min.

Ocena: 5,5/10